ข่าวสาร

วันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 ถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์การบินโลกเป็นวันที่เกิดโศกนาฏกรรมทางการบินครั้งใหญ่ของประเทศไทย เมื่อเที่ยวบิน TG311 ของการบินไทยประสบอุบัติเหตุร้ายแรงระหว่างการเตรียมลงจอดที่ประเทศเนปาล ส่งผลให้ผู้โดยสารและลูกเรือเสียชีวิตยกลำ รวม 113 ชีวิต เหตุการณ์ดังกล่าวนับเป็นหนึ่งในโศกนาฏกรรมทางการบินที่รุนแรงที่สุดในเอเชียใต้ และกลายเป็นบทเรียนสำคัญด้านความปลอดภัยทางอากาศจนถึงปัจจุบัน เที่ยวบิน TG311 เส้นทางกรุงเทพฯ – กาฐมาณฑุ เที่ยวบิน TG311 ใช้อากาศยานแอร์บัส A310-304 ทะเบียน HS-TID เดินทางจากท่าอากาศยานดอนเมือง กรุงเทพมหานคร มุ่งหน้าสู่ท่าอากาศยานนานาชาติตรีภูวัน เมืองกาฐมาณฑุ ประเทศเนปาล โดยมีผู้โดยสาร 99 คน และลูกเรือ 14 คน รวมทั้งหมด 113 คนบนเครื่อง เครื่องบินลำนี้เป็นเครื่องบินที่ทันสมัยในสมัยนั้น แต่ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงความเป็นไปได้ของอุบัติเหตุได้ ปัญหาการสื่อสารและสัญญาณวิทยุ หนึ่งในปัจจัยสำคัญที่นำไปสู่เหตุการณ์นี้คือปัญหาการสื่อสารระหว่างนักบินและเจ้าหน้าที่หอบังคับการบิน การสื่อสารของนักบินผู้ช่วยและกัปตันกับเจ้าหน้าที่หอบังคับการบินนั้นเป็นไปอย่างกระท่อนกระแท่น เสียงไม่ชัดเจน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะสัญญาณวิทยุไม่ดี เนื่องจากมีเทือกเขาขวางสัญญาณ ซึ่งสถานการณ์นี้ทำให้การสื่อสารระหว่างเครื่องบินและหอบังคับการบินเต็มไปด้วยความสับสน ในขณะที่การสื่อสารกำลังเป็นปัญหา หอบังคับการบินได้แจ้งให้นักบินทราบว่ามีเครื่องบินอื่น (RA206) อยู่ทางซ้าย ซึ่งทำให้กัปตันต้องตัดสินใจเลี้ยวขวา การตัดสินใจนี้ถูกทำให้ภายใต้สภาวะที่ไม่ชัดเจนและข้อมูลที่ไม่สมบูรณ์ ความขัดข้องของเครื่องบินและการร่อนลงจอดครั้งแรก ผลจากการสอบสวนพบว่า เหตุการณ์นี้เกิดจากปัจจัยหลายประการด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นความขัดข้องของเครื่องบินที่บริเวณปีก ทำให้ต้องบินขึ้นใหม่จากความพยายามร่อนลงจอดครั้งแรก นอกจากนี้ยังมีปัญหาเกี่ยวกับการที่ไม่มีเรดาร์ตรวจจับสถานะที่ทันสมัยพอ ท่าอากาศยานตรีภูวันในสมัยนั้นยังไม่มีระบบเรดาร์ที่ทันสมัยเพียงพอที่จะช่วยให้นักบินสามารถนำทางเครื่องบินได้อย่างปลอดภัย สัญญาณเตือนสุดท้ายที่สายเกินไป เสี้ยวนาทีก่อนเกิดเหตุ ระบบเตือนภัยใกล้พื้นดิน หรือ GPWS ส่งเสียงเตือนว่าเครื่องบินเข้าใกล้พื้นดิน พร้อมคำสั่งให้เชิดหัวเครื่องขึ้น แต่ระยะและความสูงไม่เพียงพอที่จะหลบหลีกได้ทัน เครื่องบินพุ่งชนเทือกเขาสูงประมาณ 16,000 ฟุต ขณะอยู่ที่ระดับเพดานบิน 11,500 ฟุต ทำให้ทุกชีวิตบนเครื่องเสียชีวิตทันที ไม่มีผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว การค้นหาและการค้นพบซากเครื่องบิน เมื่อเครื่องบินขาดการติดต่อ ทางการเนปาลก็ปูพรมค้นหาเครื่องบินบริเวณเทือกเขาทางทิศใต้ของกรุงกาฐมาณฑุเป็นเวลากว่าสองวัน แต่ก็ไม่พบซากหรือชิ้นส่วนเครื่องบิน จนกระทั่งมีชาวบ้านจากภูเขาทางเหนือมาบอกว่าได้ยินเสียงระเบิด ทางการจึงค้นหาที่เทือกเขาทางเหนือและก็พบซากเครื่องบินดังกล่าว ที่น่าเศร้าคือ ทีมค้นหาที่ไปเก็บศพบนเขาอีกด้วยมีชายคนหนึ่งได้เสียชีวิตจากสภาพอากาศที่บาง บนเขา บทเรียนและการปรับปรุงระบบความปลอดภัย หลังจากเหตุการณ์นี้ (และเหตุการณ์สายการบิน Pakistan International Airlines เที่ยวบิน PK268 ที่ประสบอุบัติเหตุหลังจากนั้นไม่นาน เพียง 59 วัน) ทางการเนปาลได้ทำการพัฒนาขีดความสามารถของระบบการจัดการจราจรทางอากาศ โดยเฉพาะได้ติดตั้งระบบเรดาร์ที่ทันสมัยขึ้นนับแต่นั้นเป็นต้นมา เหตุการณ์นี้ถือเป็นเหตุการณ์ใหญ่ครั้งสำคัญทั้งกับประเทศไทยและประเทศเนปาล กับการเป็นจุดเริ่มต้นของการปรับปรุงมาตรการด้านความปลอดภัยครั้งใหญ่ รวมทั้งเป็นเหตุการณ์ที่มีการสูญเสียอย่างมาก สร้างความสะเทือนใจให้กับคนทั่วโลก ปัจจุบันมีอนุสรณ์สถานตั้งอยู่บนเทือกเขาหิมาลัยเพื่อรำลึกถึงผู้เสียชีวิตทั้ง 113 คน